1057

مركز آمار و اطلاعات راهبردي وزارت تعاون، كار و رفاه اجتماعي

با صنعتي شدن جوامع، موضوع اشتغال نيز با تغيير و تحول مواجه شد. به ويژه براي زنان با افزايش سطح تحصيلات، تماي ل آن ان ب ه انج ا مش ال ي ك ه در گذش ته در انحصار مردان ب وده، گ رايش پي دا ك رد هان د ت ا همپ اي م ردان ب ه فعالي ت ه اي اجتم اعي بپردازند. مردان نيز به دليل مسئوليت هاي خانوادگي و وظيفه ام رار مع اش خ انواده س عي دارند تا هرچه سريع تر وارد بازار كار شوند. طول مدت بيكاري يكي از شاخص هاي ك يدي بازار كار است كه هر چه ميزان آن بيشتر باشد، تبعات اجتماعي و اقتصادي آن نيز حادتر خواهد بود. در اين مقاله سعي شده تا ض من بررس ي ط ول م دت بيك اري )كوت ا هم دت و ب ندمدت( و دلايل ترك شغل بيكاران قبلاً شالل در مقايسه بين دو گروه مردان و زنان، به 1830- مطالعه مدت اش تغال و مي زان مان دگاري آن ان در ب ازار ك ار ط ي س ال ه اي 11 پرداخته شود. نتايج حاكي از آن است ك ه در پ انزده س ال اخي ر ط ول م دت بيك اري ب ين مردان و زنان متفاوت بوده است. به طور متوسط بيش از 84 درص د م ردان و نزدي 54 درصد زنان بيش از يكسال در انتظار يافتن شغل ماند هاند. در گروه مردان ط ي س ال ه اي اولين عامل مؤثر در ت رك ش غل )ب ه اس ت ناي س ال » موقتي بودن كار « ، 1830 تا 1811 هم واره م ؤثرترين » پايين بودن درآم د « ، 1831 ( و در گروه زنان از سال 1811 تا 1813 عامل در ترك شغل بوده است. همچن ين ط ي س ال ه اي 1811 ت ا 1813 الگ وي س ابقه شغ ي و به تعبيري ماندگاري در ب ازار ك ار، ب راي م ردان و زن ان كم ي متف اوت ب وده، ب ه طوري كه هرچه طول مدت اشتغال افزايش مي ياب د، نق ش زن ان در ب ازار ك ار كمرن ت ر مي شود.

مجله ي بررسي هاي آمار رسمي ايران

1399

31

2

97

581-603

پاييز و زمستان