203

25ص.

عبداللّه بن علي بن محمد تبريزي مشهور به فلك علاء تبريزي از نويسندگان اواخر قرن هفتم و اوايل قرن هشتم هجري است. وي سه متن آموزشي در صناعت ترسل و استيفا تأليف كرده كه با نامهاي قانونالسعادة، لطايف شرفي و سعادتنامه در فهرست نسخههاي خطي معرفي شدهاند. يكي از مهمترين دلايل اهميت اين سه اثر قرار گرفتن آنها در شمار كهنترين متون آموزشي استيفاي زبان فارسي است كه تاكنون شناخته شدهاند و متأسفانه هيچ چاپ علمي و انتقادي از آنها منتشر نشده است. در اين پژوهش كوشش شده است، ضمن ارائۀ شرح مستندي از احوال فلك علاء تبريزي، از لابهلاي آثار او، به تحليل و بررسي وجوه امتياز و اهميتشان در دانش استيفا پرداخته شود. همچنين با مقايسۀ اين سه اثر به ضرورت مراجعه به هر سه متن در تصحيح هر يك از آنها و همچنين در پژوهشهاي لغوي پيرامون اصطلاحات مندرج در اين آثار پرداخته شده است.

تاريخ علم

1398

17

1

91-115

بهار و تابستان