329

26ص.

مقالة حاضر بر آن است كه ضمن بررسي عميق برنامة درسي هنر در ايران و ژاپن، هد فها، اصول، رويكردها، محتوا، چگونگي اجرا، ارزشيابي و ساير ويژگي هاي آ نها را به گونه اي منطقي به تصوير بكشد. براي نيل به اين مقصود، ابتدا مروري بر برنامة درسي هنر در هر دو كشور شده و پس از آن، با تأملي دوباره در اين برنامة درسي، عناصر استنتاج و با مقايسة آ نها، تحليل و نتيجه گيري انجام شده است. اين پژوهش از نوع مطالعات تطبيقي است و با استفاده از روش جورج بردي انجام شده است. ب هطوركلي، نتايج مقايسه و ارزيابي نشان م يدهند كه اساساً تربيت هنري در نظام آموزشي كشور ما در مقايسه با كشور ژاپن، از يك سو با محدوديت هاي نظري و فكري، و از سوي ديگر با موانع و تنگناهاي اجرايي و عملي دس تبه گريبان است. محدوديت هاي نظري ريشه در عدم اعتقاد و باور برنامه ريزان و كارورزان آموزشي به ضرورت و نقش ويژة تربيت هنري در شكوفايي قابلي تها و استعدادهاي مختلف دانش آموزان و تحقق هد فهاي نظام آموزشي دارد. به همين دليل، تربيت هنري در كشور ما همواره داراي نقش و جايگاه فرعي و حاشيه اي در برنام ههاي درسي مدارس است. موانع اجرايي هم ناظر بر مشكلات و كمبودهاي عمده اي است كه در زمينة اجراي مناسب برنامة درسي هنر در مدارس وجود دارد.

نوآوري هاي آموزشي

1398

18

69

113-138

بهار