490

8ص.

زمينه: اين مقاله مروري بر تاريخچه ناشنوايان و زبان آنها دارد تا جايگاه افراد ناشنوا در جهان و به دنبال آن در ايران مشخص گردد. مطالعه و بررسي ناشنوايان در ابعاد مختلف، به نوبه خود، به شناخت واهميت زبانِ اشاره منتهي م يشود. ناشنوايان در طول تاريخ با دو ديدگاه و تفكرِ متفاوت مورد بررسي قرار گرفت هاند: ديدگاه پزشكي كه ناشنوا را عق بمانده و داراي نقص حواس م يداند و ديدگاه جامع هشناسي كه ناشنوا را موجودي اجتماعي م يداند كه مانند هر قوم و ملتي زبان و فرهنگ خاص خود را دارد. ديدگاه اول منجر به حركت گفتاري/ شفاهي و ايجاد رو شهايي مانند تلفيقي شد و ديدگاه دوم باعث پديد آمدن حركت زبان اشاره/ دستي گرديد. پيامد نظر اول انزوا و گوش هگيري ناشنوايان و نابودي تعداد زيادي زبان اشاره در دنيا شد و نتيجه ديدگاه دوم تحقيق و پژوهشِ زباني و بروز توانمند يهاي ناشنوايان شد كه به نوبه خود به پيشرفت جامعه ناشنوا و سپس جامعه جهاني منتهي گشت. زبان اشاره همانند زبا نهاي گفتاري يك زبان كامل است و از همه عناصر زباني موجود در زبا نهاي گفتاري برخوردار است. اين زبان نيز داراي گويش و لهج ههاي فراواني م يباشد. نتيجه گيري: افراد ناشنوا به دليل استفاده از زبان اشاره از حس ديداري بالايي برخوردار هستند و همين امر باعث شده داراي خلاقي تها و توانمند يهاي ادراكي و فرهنگي منحصر به فردي باشند كه م يتواند به توسعه علوم در زمين ههاي مختلف منجر گردد. در اين مقاله توضيح بيشتري در اين زمينه ارائه شده است.

تعليم و تربيت استثنايي

1397

18

3

152

27-34

مرداد و شهريور