710

فضا همواره جزء ذاتي جمعيت شناسي بوده و فرايندهاي جمعيتي ذاتاً يك نوع فعاليت زماني- فضايي هستند. بازشناسي اهميت فضا و جداييگزيني فضايي در تحليل هاي جمعيتشناسي، افقها و سمتوسوهاي جديدي در جمعيتشناسي و چارچوبهاي مفهومي و تحليلي آن پديد آورده است. جداييگزيني فضايي به توزيع گروه هاي اجتماعي، زيرساخت ها، فعاليت ها و يا توزيع هر گونه عناصر معين ديگر در فضا اشاره دارد. با وجود گروههاي مختلف جمعيتي، و نحوه دسترسي آنها به خدمات مختلف شهري، اشتغال، آموزش، و خدمات بهداشتي در ايران، تاكنون مطالعهاي مرتبط با تحليل جداييگزيني فضايي در جمعيتشناسي انجام نشده است. روش مطالعه مقاله، مرور نظام مند است. نتايج مطالعه نشان داد تجزيه و تحليلهاي فضايي، مي تواند به عنوان يك مكان پرورش بالقوه براي علوم اجتماعي نوين و تحقيقات بينرشتهاي باشد. حتي اينكه چگونه يك جامعه معين به هر يك از گذارهاي جمعيتي پاسخ ميدهد، وابسته به بستر فضايي و مكاني است كه در آن جامعه وجود دارد. كاربرد زمينههاي نوظهور علوم فضايي، جدايي گزيني فضايي و آمارهاي فضايي در علم جمعيتشناسي به ما اين امكان را ميدهد تا تغييرات در رفتارهاي جمعيتشناختي (ازدواج، باروري، مهاجرت، سلامت و مرگ ومير) را در بستر فضا تحليل كنيم.

مجله ي بررسي هاي آمار رسمي ايران

تهران :پژوهشكده آمار

1398

30

2

429-460

پاييز و زمستان