832

هدف: پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي آموزش گروهي ذهن آ گاهي، آموزش شناختي-رفتاري و آموزش تركيبي به مادران بر كاركردهاي اجرايي و تنظيم هيجاني كودكان با اختلال نارسايي توجه/بيش فعالي شهر كرمان بود. روش: پژوهش نيمه تجربي با پيش آزمون-پس آزمون و پيگيري با سه گروه آزمايشي و كنترل بود. جامعه آماري كليه كودكان پسر پايه هاي اول تا سوم دوره اول ابتدايي داراي اختلال نارسايي توجه/بيش فعالي شهر كرمان بود. حجم نمونه شامل 60 نفر ) 15 نفر در گروه آموزش ذهن آ گاهي، 15 نفر در گروه آموزش شناختي-رفتاري، 15 نفر در گروه آموزش تركيبي و 15 نفر در گروه كنترل( كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و مادران آنها تحت آموزش قرار گرفتند. ابزارهاي اندازه گيري شامل پرسشنامه ي 20 سؤالي تنظيم هيجاني هافمن و همكاران ) 2016 ( و پرسشنامه ي 63 سؤالي كاركردهاي اجرايي جيو 2000 ( بود. جهت تجزيه و تحليل داده ها از آزمون تحليل واريانس چندمتغيره و تحليل كواريانس با اندازه گيري هاي مكرر ( استفاده شد. نتايج: نشان داد تفاوت معناداري بين ميانگين نمره هاي 3 مرحله ي پيش آزمون-پس آزمون و آزمون پيگيري متغيرهاي كاركردهاي اجرايي و تنظيم هيجاني فرزندان با اختلال نارسايي توجه/بيش فعالي وجود داشت. بر اساس نتايج آزمون تعقيبي روش آموزش تركيبي به طور معناداري نسبت به دو روش آموزشي ذهن آ گاهي و شناختي رفتاري بر كاركردهاي اجرايي و تنظيم هيجاني، تأثير بيشتري داشت.

تعليم و تربيت استثنايي

1400

21

3

163

31-40

مرداد و شهريور