833

زمينه و هدف: هدف اين پژوهش بررسي نقش همدلي عاطفي، ارتباط خانوادگي و مهارت هاي ارتباطي والدين در سازگاري اجتماعي نابينايان بود. مطالعه حاضر مقطعي از نوع همبستگي بود. روش: جامعه آماري پژوهش حاضر، همه افراد نابيناي عضو انجمن نابينايان شهرستان اروميه در سال 1397 بود 257 نفر( كه همگي به عنوان نمونه ي آماري پژوهش انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش، پرسشنامه هاي همدلي عاطفي ( )دويس، 1983 (، ارتباط خانوادگي )كوئرنر و فيتزپاتريك، 2002 (، مهارت هاي ارتباطي )بارتون، 1990 ( و سازگاري اجتماعي )سينها و سينگ، 1993 ( بود. داده ها با روش هاي همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه با مدل همزمان تحليل شدند. يافته ها: يافته ها نشان داد كه با افزايش نمرات همدلي عاطفي، الگوهاي ارتباط گفت وشنود، همنوايي، مهارت هاي ارتباطي، بازخورد، و گفت و شنود؛ نمره ي سازگاري اجتماعي نابينايان به طور معناداري كاهش مي يابد. با توجه به اينكه، در پرسشنامه ي سازگاري اجتماعي، نمره ي بالاتر به معناي سازگاري پايين تر است، پس با افزايش همدلي عاطفي، الگوهاي ارتباط گفت وشنود و همنوايي و مهارت هاي ارتباطي بازخورد، شنود و كلامي ميزان سازگاري اجتماعي نابينايان افزايش 40 درصد / مي يابد. همچنين همدلي عاطفي، ارتباط خانوادگي و مهارت هاي ارتباطي والدين به طور معناداري توانستند 5 .)P> 0/ از تغييرات سازگاري اجتماعي نابينايان را پيش بيني كنند ) 05 نتيجه گيري: براي بهبود سازگاري اجتماعي نابينايان مي توان ميزان همدلي عاطفي، ارتباط خانوادگي و مهارت هاي ارتباطي والدين را از طريق كارگاه هاي آموزشي ارتقا داد.

تعليم و تربيت استثنايي

1400

21

3

163

41-50

مرداد و شهريور