844

هدف: پژوهش حاضر به منظور بررسي اثربخشي آموزش جهت يابي و حركت بر افزايش خودكارآمدي و ابراز وجود كودكان و دانش آموزان با آسيب بينايي انجام شده است. روش: اين پژوهش از نوع شبه آزمايشي با پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل دانش آموزان 1398 بود كه از بين آنان 26 دانش آموز پسر با آسيب بينايي - با آسيب بينايي مشغول به تحصيل در سال تحصيلي 1397 حجم نمونه آماري پژوهش را تشكيل داد كه در دو گروه گواه ) 13 نفر ( و آزمايشي ) 13 نفر ( مورد بررسي قرار گرفتند. براي بررسي خودكارآمدي و ابراز وجود به ترتيب از مقياس خودكارآمدي شرر ) 1982 ( و پرسشنامه ابراز وجود گمبريل وريچي 1982 ( استفاده شد. آموزش جهت يابي و حركت نيز با استفاده از كتاب راهنماي جهت يابي و تحرك سازمان آموزش ( و پرورش استثنايي در 8 جلسه صورت گرفت. براي تحليل نتايج از آمار توصيفي و سپس تحليل كواريانس چندمتغيره استفاده شد. )MANCOVA( يافته ها: يافته ها نشان داد كه برنامه ي جهت يابي و حركت موجب افزايش خودكارآمدي گروه آزمايشي در مقابل گروه گواه شد. اين برنامه همچنين موجب افزايش ابراز وجود گروه آزمايشي در مقابل گروه گواه شد و مهارت هاي جهت يابي و حركت به طور چشمگيري در گروه آزمايشي نسبت به گروه گواه بهبود يافت. نتيجه گيري: نتايج پژوهش نشان داد، با آموزش جهت يابي و حركت مي توان خودكارآمدي و ابراز وجود كودكان و دانش آموزان با آسيب بينايي را افزايش داد و به بهبود شرايط زندگي آنها كمك كرد.

تعليم و تربيت استثنايي

1400

21

4

164

55-60

مهر و آبان