851

زمينه و هدف: تولد و نگهداري از فرزند براي مادر با فشار و دشواري همراه است، حال ا گر اين كودك داراي معلوليت جسمي يا ذهني باشد، پيامدها و وا كنش هايي را به دنبال خواهد داشت. بر اين اساس، هدف پژوهش حاضر بررسي الگوي ساختاري تاب آوري، خوش بيني و اميد به زندگي با رشد پس ازآسيب در مادران داراي فرزند با اختلال طيف اتيسم با نقش ميانجي باورهاي مذهبي بود. روش: پژوهش حاضر از نوع همبستگي است. نمونه آماري شامل 225 نفر از مادران داراي فرزند اُتيستيك بود كه به صورت نمونه گيري هدفمند و در دسترس از مرا كز آموزش و انجمن كودكان با اختلال طيف اتيسم در سال 1398 انتخاب شدند. براي گردآوري اطلاعات از پرسشنامه هاي سنجش نگرش هاي مذهبي سراج زاده ) 1377 (، تاب آوري كانر و ديويدسون ) 2003 (، خوش بيني شيير و كارور ) 1994 (، اميد به زندگي ميلر ) 1988 ( و رشد پس ازآسيب تديسچي و كالهون ) 1996 (، و جهت تحليل داده ها از ضريب همبستگي پيرسون، مدلسازي معادلات ساختاري و روش بوت استرپ استفاده شد. يافته ها: يافته ها نشان داد الگوي ساختاري از برازش مطلوبي برخوردار بوده و تمام متغيرهاي پيش بين و ميانجي 0 از تغييرات متغير وابسته را پيش بيني كنند. بنابراين باورهاي مذهبي در رابطه ي بين تاب آوري و اميد با رشد / مي توانند 41 .)p<0/ پس از آسيب، نقش ميانجي دارند اما در رابطه ي بين خوش بيني و رشد پس ازآسيب، نقش ميانجي ندارند ) 05 نتيجه گيري: با توجه به يافته ها مي توان گفت، باورهاي مذهبي مي توانند ارتباط بين تاب آوري و اميد به زندگي با رشد پس ازآسيب را ميانجي گري كنند اما در ارتباط بين خوش بيني و رشد پس ازآسيب نقش ميانجي ندارند.

تعليم و تربيت استثنايي

1400

21

5

165

70-80

آذر و دي