132

16ص.

يكي از مباحث تاريخ موسيقي ايران در دورۀ اسلامي، جايگاه و اهميت ساز در دورۀ ساساني شكوفا شد و پس از » بربت « عود است. اين ساز با عنوان در سرزمينهاي مختلف اسلامي اشاعه يافت و در » عود « اسلام با عنوان موسيقي ايران نيز تا اواخر عصر صفوي داراي اعتبار بود. موسيقيدانان قديم ايران، از نخستين متون موسيقي پس از اسلام در قرون سوم و چهارم هجري تا رسالات موسيقي دورۀ صفوي در قرن يازدهم هجري، به برتري ساز عود نسبت به سازهاي ديگر اذعان داشتهاند. در مقالۀ حاضر قصد داريم به مطالعۀ ويژگيهاي ساختمان عود و انواع آن بپردازيم. با استناد به رسالات موسيقي قديم، عود در اندازههاي مختلف و حداقل در دو اندازۀ كاسهبزرگ و كاسهكوچك ساخته ميشد و انواع مختلف عود گاهي با اسامي ديگر نيز ناميده ميشدند. اختلاف در تعداد زههاي ساز از ديگر وجوه تمايز انواع عود در رسالات موسيقي قديم است.

تاريخ علم

1392

11

2

191-206

پاييز و زمستان